بار دگر نامه ي تو باز شد مستي ام از نامه ات اغاز شد نا م خدا زيور ان نامه بود من چه بگو يم که چه هنگامه بود بوسه زدم سطر به سطر تو را تا که ببويم همه عطر تو را سطر به سطرش همه دل دادگي است عطر جوانمردي و ازادگيست از غم خود جان مرا کاستي بار دگر جان مرا خواستي از سخنت بر تن من جان رسيد حيف که اين نامه به پايان رسيد بوسه به امضاي تو بگذاشتم ياد زماني که تو را داشتم

هر چند که دل تنگ تر از تنگ بلورم با کوه غمت سنگ تر از سنگ صبورم اندوه من انبوه تر از دامن الوند بشکوه تر از کوه دماوند غرورم يک عمر پريشاني دل بسته به مو ئي است تنها سر مو ئي ز سر موي تو دورم اي عشق به شوق تو گذر مي کنم از خويش تو قاف قرار من و من عين عبورم بگذار به بالاي بلند تو ببالم کز تيره نيلوفرم و تشنه نورم

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

Eshgho "add" kon- ghamo "delete" kon- baraye ghoror "off" bezar-doroogh ro "hack" kon- az ensaniyat "copy" begir- hala vase aziztarina "seje" kon.

با تو رفتم

بی تو        باز آمدمممم

از سر کوی او...... دله دیووانه...........

پنهان کردم در خاکستر غم

آنهمه  آرزو ... دله  دیوووووااااانه  ..................................

چه بگویم  با من   ای دل   چه هاااا کردی ...

تو مرا با     عشق  او    آشنا کردی  ...

عزیزم...

اصلا وقتی میگی دلت گرفته هاااا       من اینجا دیوونه میشم...

میدونم میفهمم چقدر تو سختی هسی...میدونم تنهایی. ...

 منم اگر چه تنهام اما تنهايي رو دوست دارم چون لحظه لحظه اش خاطرات تو رو تازه مي کند...

اینو نگم چی بگم ؟؟؟؟

ای بابا میبینی ......مثلا اومدم شاد بنویسم و به اینجا رنگه شادی بدم هاااا

نگا  چی نوشتم...

ولی عیب نداره چیزی نمونده...ایشالا کمتر از ۲ ماه دیگه میبینیم هم رو...

اون وقته که میترکونیم :دی

تلافیه  همه دوریا و  و سختی ها و تنهایی ها

و بیرون نرفتن ها و با هم نبودن ها و ندیدن ها و نبوسیدن ها و دل تنگی ها و ..... رو در میاریم.

<><> به چه مشغول كنم ديده و دل را كه مدام      دل تو را مي طلبد ديده تو را ميجويد <><>

 براي عاشق شدن به يک دقيقه نياز دارد و براي فراموش کردن به چندين قرن

خوب می دانم که به تو نیازمندم و بی تو هیچم.

می دانم که بند بند وجودم محتاج به عنایت توست

 پس دوستم بدار که چشمانم خیره به سخاوت توست،

می دانم که در ابتدا نطفه ای بودم ناچیز ودر انتها لاشه ای بد بو

.می دانم که از خاکم و در خاک

پس دوستم بدار که تشنه محبت پاکم.

 می دانم که قلبم را سپید آفریدی و سیاه شد،

 تنم را پاک آفریدی،پر از گناه شد،

 مهربان آفریدی سنگدل شد

 معصوم آفریدی و سرکش شد،

 گفتی چنان کن و نکردم،

چنین باش و نبودم،

اما از عشق تو فروزانم که بی کرم تو لایق جهنم سوزانم…

*آدم هر چقدر داناتر شود، انتظارش از مردم کمتر می شود

*همه ی انسان ها زیر یک آسمانند اما افق های گوناگون را تماشا می کنند

*معشوق هر کس هم صید اوست هم صیادش

*اهل دنیا آدم را گرم می خوانند و سرد می دانند

*گاهی نگاه بهتر از زبان سخن می گوید

*عشاق از وادی سکوت تکلم می کنند

*دریاب مرا که دل دریایی من بی تو مرداب است

*زیر رگبار نگاهت دلم انگار زیر و رو شد  واسه ی داشتن عشقت همه جونم آرزو شد  تا *نفس کشیدی انگار نفسم برید تو سینه  ابر و باد و دریا گفتن حس عاشقی همینه

* گل عشق در سینه ی پاک شکوفا می شود

*کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ    کار ما شاید این است  که در افسون گل سرخ شناور باشیم

*خدایا! چگونه زیستن را تو به من بیاموز، چگونه مردن را خود خواهم دانست

*خدایا! به هر که دوست می داری بیاموز که عشق از زندگی کردن بهتر است. و به هر که دوست تر می داری بچشان که دوست داشتن از عشق برتر

*دل تنها عنصری است که با نگاه لمس می شود

*هر کس تو را بشناسد عاشقت می شود

*همه از عشق دم می زنند اما عاشقان در سکوت می میرند

*عشقی که با یک نگاه آغاز شود با یک اخم پایان می پذیرد

*عشق پاک است. هر کجا آلودگی دیدی دنبال هوس بگرد

*من عاشق کسی ام که از من به من نزدیک تر است

*عاشق عاشقی هستم که عاشق خالق معشوقه هاست

*عشق های مجازی در دامان نگاه متولد و در هجران اشک ها تطهیر و در آغوش وصال دفن می شوند

*انسان از صفر شروع می کند ولی در بی نهایت هم آرامش نمی یابد

*رابطه ای که با هوس شروع شود با نفرت خاتمه می یابد

بر دل بنهم تا دل تو نرم کنم

خواهم که ببوسم دو لبت جانانه

بربند، که از نگاه تو شرم کنم

*بگذار شبی با تو هم آغوش شوم

از بوسه ی لبهای تو می نوش شوم

چون شرم میان من و تو نبود گل

آن قدر ببوسمت که مدهوش شوم

*دیدم امروز عزیزم نظرت با ما بود

میل بوسیدن من بر دو لبت گویا بود

باد و طوفان بزد از عشق به دریای وجود

موج اندام تو بر قامت ما دریا بود

*قلب بی چاره ی ما در پی آغوش تو بود

بی نوا کوشش خود کرد و نشد ره از پیش

نوگلی تازه کجا بوسه دهد بر لب ما

تو بزن بوسه به جامی، بنشین با غم خویش

آنکه صد دل همه افتاده به پای نگهش

راه آسوده همان به، که نیندیشی بیش

*ما کجا لایق بوسیدن آن گل باشیم

دولت داشتن سایه ی سنبل باشیم

گل ز بوسیدن ما خسته و درهم برود

ما کجا مستحق اوج تأمل باشیم

*با تو یک شب ای صنم تنها به بستر آرزوست

یک شبی را با تو بازآرم به آخر آرزوست

دم بگیرم از دمت، بوسه بگیرم از لبت

چشم من خیره بر آن چشمان دلبر آرزوست

*ای بت مستانه رو، لب بده زیبا به من

باز کن آغوش خود، ره بده تنها به من

*مستیم و دل ما هوس روی تو دارد

دیوانه خراب است و نظر سوی تو دارد

مستیم و هوس بر لب آغوش تو داریم

چشمت، که دلم هوای آهوی تو دارد

*میل بوسیدنتان از سر ما رفت دگر

دل دیوانه ام از پیش شما رفت دگر

تاب بی مهریتان را دگر این دل نکشید

بی نوا بهر شما تا به کجا رفت دگر

*رو مه که مرا با تو سر و کاری نیست

دل پیش منو ز تو گرفتاری نیست

دل فاش نمودم که چه کردی با او

با چون تو، پر از مهر سزاواری نیست

*چون مور به گرداب زمان درگیریم

می گردد و ما به کام او می میریم

تا عاقبت گردش گردون این است

کی ما زلب ساقی و ساغر سیریم